در اسلام پرداختن به امور خیریه وظیفه هر فرد مسلمانی تعیین شده است و نگاه قرآنی در انجام کار خیر، بهترین نگاه می باشد که هم توصیه ای به احسان آشکار و هم توصیه به احسان پنهان دارد. اما در هر دو مسئله خلوص نیت مهم است . اگر در نیت، هدف والا و عالی در نظر باشد و با خدا معامله شود، گاهی ایجاب می کند که کار را پنهان انجام داد تا عزت وکرامت انسانی فرد وخانواده کمک گیرنده حفظ شود و گاهی اوقات از باب تشویق دیگران برای ایجاد یک هنجار اجتماعی فضیلت جو اجازه می دهد کار خیر شما دیده شود؛ نه از باب اینکه برای خودتان منزلت اجتماعی کسب کنید، بلکه از آن جهت که این کار مقبولیت و مطلوبیت اجتماعی پیدا کند و در جامعه که مسابقه فضیلت راه بیفتد، که اگر کسی محروم ماند از این مسابقه احساس، کمبود وعقب ماندگی به او دست دهد . لذا باید مراقب بود در نیت عدم خلوص داخل نشود ، ولی به اقتضای اجتماعی در باب اثر هم افزایی اجتماعی، گاهی مشهود شدن کار خیر خدشه ای به خلوص نیت وارد نمی کند. بنابراین برگزاری جشن های خیریه که هدف آنها کمک به محرومین و درماندگان و ضعیفان است و مشارکت همه کسانی که مایلند قدمی هرچند کوچک در این راه بردارند، مورد تاکید دین مبین اسلام بوده و شایسته نیست که کسانی که به عنوان مسئولان کشور اسلامی ایران، باید خود از پیش قدمان برگزاری این گونه جشن ها باشند، بندگان دیگر خدا را از ورود به این کار خیر بازدارند. اصولا هنگامی که خدواند منان خود بندگانش را به کارهای نیک و انجام کارهای خیر، فراخوانده است چگونه بندگان دیگر می توانند، انجام کارهای خیریه را مختص و در انحصار خود بدانند و دیگران را از انجام آن منع نمایند.

امـام كاظم عليه السلام فرموده اند: «خداوند حسنه اى دارد كه براى سه كس اندوخته است : پيشواى دادگر, مؤمنى كه دست برادرش را در مال خود باز بگذارد و كسى در (برآوردن) نياز برادر مؤمنش بكوشد.» وقتی که ائمه اطهار اینگونه افراد را به کارهای خیریه فرامی خوانند، آیا شایسته است که مسئولان، بندگان خدا را از روی آوری به اعمال خیریه بازدارند؟

شکی نیست که هرچه فرهنگ مسئولیت اجتماعی را در جامعه رشد بدهیم، مشکلات ضعیفان و ناتوانان کمتر شده و احساس مسئولیت افراد بالاتر می رود، در چنین شرایطی برگزاری جشن های خیریه که در آن بندگان خدا متوجه مشکلات اقشار آسیب پذیر جامعه شده و برای رفع  آنها، هزینه مالی و یا فکری و روحی نمایند، باید از سوی مسئولان استان بوشهر حمایت و گسترش یابد نه اینکه در برگزاری این جشن های خیریه که توسط چند جوان دلسوز و مسئول، با دستان خالی صورت می گیرد، با سنگ اندازی مواجه شده و جلوی اجرای موسیقی محلی که باعث رونق این مراسم و حضور بیشتر مردم در آن می شود، گرفته شود.

آقای فرماندار، محسن شریفیان و گروه موسیقی اش همانند همه بندگان دیگر خدا، وظیفه دارند تا در کارهای خیریه مشارکت نمایند و در این راه نیاز به اجازه گرفتن از هیچکس هم ندارند و اگر در رشد خدمات اجتماعی قدمی بردارند، ناشی از صداقت و درستی و نوع دوستی آنهاست. امام رضا (عليه‏السلام) فرمودند: مَن فَرَّجَ مِن مُؤمِنٍ ، فَرَّجَ اللّه‏ُ عَن قَلبِهِ يَومَ القِيامَةِ ؛ هر كس اندوه مؤمنى را بزدايد ، خداوند در روز قيامت ، غم از دلش مى‏زدايد . [الكافى ، ج 2 ، ص 200]. حال که محسن شریفیان و گروهش می توانند با اجرای موسیقی محلی بوشهر، دل غم زده کودکان سرطانی و تالاسمی و معلول و ... را شاد نمایند، نباید جلوی آنها را گرفت.