توی این اوضاع واحوال فقط خاطره ها هستند که به ذهن آدم خطور می کنند. این شب ها خاطرات "عمو باقر" است که نقل مجلس غربت من و امیر کردی زاده در تهران است. اولین خاطره من از استاد آرامی با شنیدن صدای او آغاز نمی شود که بسیار هم شنیده بودم و دوست داشتم.

سال 1367 بود در مدرسه ی راهنمایی حکیم نظامی باغ زهرا درس می خواندم. آنروز درس علوم داشتیم. معلم من که همیشه به سلامت باد آقای احمدی بود. به محض ورود، من را به دلیل پوشیدن دمپایی از کلاس درس اخراج کرد! آقای آرامی درانتهای راهرو مدرسه ایستاده بود، متوجه شد و ماجرا را شنید. هیچ وقت این صحنه را فراموش نمی کنم؛ چنان از من دفاع کرد و اعتراضی را فریاد زد که همه معلم ها به جز آقای احمدی از کلاس بیرون آمدند! می گفت: «مگر شما برای کفش درس می دهید؟ چرا وضعیت را درک نمی کنید و دانش آموز را از کلاس درس محروم می کنید؟ ...» بلوا بپا شد؛ ترسیدم و از راهرو فرار کردم! سال بعد من شاگرد استاد آرامی در درس زبان انگلیسی شدم که مجال خاطرات شیرین آن سال دراینجا نیست.

امیر هم می گوید: باقر دوست نزدیک پدرم (جهانبخش کردی زاده) بود. وقتی عموی شما (محمد شریفیان) بعد از سکته مریض احوال بود، او و پدرم مرتب محمد را به "باغ ملا" می آوردند، برای او مجلس می گرفتند و می خواندند تا از نظر روحی بهتر شود. خاطرات آن روزها در چندین کاست ضبط شده است.

بعد از فوت محمد شریفیان چند سالی در مسجد شنبدی نوحه خواند. او در نوحه خوانی بسیار خوش ذوق و حاذق و مطلع بود. خیام هم به خوبی می خواند اما افسوس که نتوانستم از او یک نمونه خوب ضبط کنم.

افتخار همکاری با ایشان به صورت جدی در کتاب و CD اهل ماتم بود. علاوه بر اینکه نمونه ی صوتی او را در مجموعه رفرنس داده بودم، کل کتاب را هم با دقت خواند و اصلاح کرد. بعدها در موارد مختلف نظر او را می خواستم و همیشه با اشتیاق این کار را انجام می داد. جالب این که معمولاً نظراتش را برای من مکتوب می کرد و خط زیبای داشت.

در آخر هم باید از حوزه هنری بوشهر تشکر کنم که پیشنهاد تجلیل از آرامی را پذیرفت و در سال گذشته این کار را بخوبی انجام داد. همان روز در تهران پیشنهاد ثبت نام او در "دانشنامه بزرگ موسیقی فلات ایران" را دادم که پذیرفته شد. امیدوارم سلامتی به او برگردد.

http://www.nasimjonoub.com/articles/article.asp?id=11458